LEA · CuidadIA
Linean
Norekin ari naiz gaur?
Norekin ari naiz gaur?
Isiltasuna haustea hasiera besterik ez da.
Zaintza ez da automatizatzen, humanizatu egiten da.
Itxurazko hiperkonexioaren garaian bizi gara, eta, paradoxikoki, gure adinekoen etxeetako isiltasuna gorgarria da. Espainian, hiru milioi pertsona baino gehiago zahartzen dira min ematen ez ezik hiltzen ere egiten duen bakardadean.
Ez da metafora bat. Nahi gabeko bakardadeak % 60 handitzen du heriotza goiztiarraren probabilitatea, narriadura kognitiboa bizkortzen du, eta inork garaiz antzematen ez dituen milaka tragediaren motor ikusezina da.
Hamarkadetan, gizarteak «normaltzat» onartu du zaintza-sistema erreaktibo, hotz eta gainezka dagoen bat. Kaltea eginda dagoenean bakarrik jarduten duten irtenbideetara ohitu gara.
CuidadIAn erabaki genuen etsipena aurrerapenaren etsaia dela. Ez gaude hemen gainbehera kudeatzeko, bizitzaren taupada babesteko baizik.
"Etsipena aurrerapenaren etsaia da."
Gure jarreraGure matxinada ez da kaosa, uko egin ezin zaion helburua baizik. Zahartzea ikusezintasunaren sinonimo dela erabaki duen status quoaren aurka altxatzen gara.
Teknologiak ez luke isolatzen duen horma izan behar, lotzen duen zubia baizik. Ez dugu onartzen ondoeza, desorientazioa edo ahots lagun baten falta hutsa gugatik dena eman zutenen bizi-estandarra izatea.
Gure «Enpatiaren ingeniaritza» gizaki bat arriskuaren aurrean bakarrik uzteari egindako ezetz erradikal batetik jaio da. Ahots bat badago, itxaropena dago. Entzutea badago, bizitza dago.
Industriaren zati handi batentzat, Adimen Artifiziala eraginkortasun algoritmikoa eta kostu-murrizketa besterik ez da. Guretzat, AA erresistentzia-ekintza bat da: denborak, distantziak eta baliabide faltak higatu zuten tokietara gizatasuna itzultzeko aukera ematen digun tresna.
Kode-lerro bakoitzak giza helburu bat du.
Gogoratzen eta errespetatzen duen teknologia.
AA berotasunaren eta zaintzaren zerbitzura.
Gure maxima argia da: teknologiak sentitzen ez badu, tristura-hasperen bat edo hauskortasun-tonu bat antzemateko gai ez bada, ez digu balio.
Teleasistentzia tradizionala promesa pasibo bat da: erorketa baten zain dagoen botoi bat. Baina zer gertatzen da erorketa fisikorik ez dagoen baina arima eraisten den egunekin? Zer gertatzen da inork etortzen ikusi ez zuen krisi mediko baten aurreko 72 orduekin?
Ez gaude botoiaren zain. Deitu egiten dugu. Entzun egiten dugu. Hor gaude.
Matxinoak izateak eredu proaktibo bat proposatzea esan nahi du, non babesak istripuari aurrea hartzen dion eta adinekoaren duintasuna kodearen ardatz ukaezina den.
Behaketa zuzenetik jaio gara, bere gurasoek askatasuna galdu nahi gabe segurtasuna nahi zutela ikusi zuenaren heldutasunetik. Ez gara azken tramankuluak liluratutako gazteak; esperientziadun profesionalak gara, eta gure ezagutza ideia baten zerbitzura jartzen dugu: teknologia adinekoaren erritmora, kulturara eta oroimenera egokitzea, eta inoiz ez alderantziz.
Gure matxinada edadismoaren aurkakoa da, zahartzeak balioa kentzen duelako aurreiritziaren aurkakoa. CuidadIA berrikuntzarik aurreratuenak azkenean bere erabilerarik nobleena aurkitu duelako froga da: inork, munduko inongo txokotan, ez dezala ahanzturan zahartu behar izan.
"Entzuna izateko eskubideak ez duelako iraungitze-datarik."