Norbaitek hikikomoria aipatzen duenean, Japonian pentsatzen dut. Gela ilunak. Hilabeteak atea ireki gabe daramatzaten gazteak. Errealitate urruna, kulturalki arrotza, pentsaezina gure Europako gizarteetan, non, teorian, inor ez dagoen benetan bakarrik. Baina datuek gertuagotik begiratzera behartzen naute. Askoz gertuagotik.
1 Zer da hikikomoria?
Hikikomoria isolamendu sozial larri eta luzeko egoera da: gizarte-parte-hartze orotatik erretiratzea gutxienez sei hilabetez, sufrimendu edo narriadura handiarekin. Ez da introbertsioa. Ez da asteburu batean etxean geratzea. Mundutik desagertzea da, batzuetan urteetan, familiak isiltasun horrekin bizi den bitartean, nola hautsi jakin gabe.
Terminoa 1998an asmatu zuen Tamaki Saito psikiatra japoniarrak, eta Japonian milioi bat pertsona baino gehiagori eragiten ziela kalkulatu zuen. 2025ean, Japoniako gobernuak 1,5 milioi kasu aktibo aipatzen zituen, herrialdeko biztanleriaren % 1,2 inguru.
Hamarkadetan, Mendebaldeak Japoniako berezitasun kultural gisa tratatu zuen. Haren hezkuntza-ereduari, muturreko presio akademikoari eta ohorearen eta lotsaren kulturari lotutako zerbait. «Hori hemen ez da gertatzen.» Akatsa.
2 Europa: deseroso egiten duten zenbakiak
2025eko berrikuspen sistematiko batek, 19 azterlanetan eta mundu osoko 58.000 parte-hartzaile baino gehiagotan oinarrituta, hikikomoriaren munduko prebalentzia % 8an kokatu zuen. Eta daturik garrantzitsuena: tasa hori ez zen oso desberdina Ekialdeko Asiaren eta Mendebaldeko herrialdeen artean.
Geografiak ez du jada inor babesten. Hau da dakiguna, herrialdez herrialde:
50.000 eta 100.000 gazte artean isolamendu sozial larrian. Hikikomori Italia jada aipatzen da gazteen osasun mentaleko politikari buruzko dokumentu ofizialetan.
NEETak 15 eta 29 urte bitarteko frantziarren % 12,8 dira, 1,4 milioi pertsona baino gehiago. Adituen kalkuluz, haien artean hikikomoriaren milaka benetako kasu daude.
Bartzelonako Hospital del Marrek 2014an argitaratu zuen Europako lehen azterlan klinikoa: 164 kasu dokumentatu, batez beste 39 hilabeteko isolamendua, % 73,8 gizonak.
Hikikomoria ez dago diagnostiko kliniko gisa aitortuta. 2025ean, Plymouthko Unibertsitateak biztanleria britainiarrarentzako lehen arrisku-inbentarioa balioztatu zuen, eta depresioarekin eta antsietatearekin lotura handia aurkitu zuen.
Ikertzaileek berek diote Alemania «20 urte atzerago» doala Italiaren eta Japoniaren aldean. 2008 eta 2014 artean 190 kasu baino ez ziren ofizialki erregistratu, adituek benetakoa baino askoz txikiagotzat jotzen duten zifra.
Literatura zientifikoan deskribatutako lehen kasua 2026an: 20 urte baino gehiago etxean bere borondatez itxita egon ondoren kasualitatez psikiatria-zerbitzuetara iritsi zen gizon bat.
3 Zergatik diren kausak desberdinak Europan
Japonian eta Hego Korean, hikikomoria oso lotuta dago presio akademikoari eta porrot profesionalaren beldurrari. Europan, eragileak beste batzuk dira. Ikertzaileek batez ere eskola-jazarpena, arrazakeria, gizarteratzeko zailtasunak, hirietako bakardade gero eta handiagoa eta, niri bereziki garrantzitsua iruditzen zaidana, betiko komunitateen zatiketa eta benetako loturak digitalengatik ordezkatzea seinalatzen dituzte.
Europan kaltetuen % 75 inguru 15 eta 35 urte bitarteko gizonak dira. Haustura sozialak batez beste bi urte irauten du, nahiz eta hamarkadetan luzatzen diren kasuak dauden. Askok ez dute laguntzarik eskatzen, gertatzen zaienak izena duela ez dakitelako.
«Nahita baino nahi gabe gehiago egiten den autosabotaje modu bat, eta agian gizarte modernoen aurkako matxinada pasibo modu berri bat.»
Marie-Jeanne Guedj-Bourdiau doktorea, Hôpital Sainte-Anneko (Paris) psikiatra eta AFHIKIko presidentea. L'Encéphale Psikiatria Kongresua, 2026.
4 Hikikomoriaren eta adinekoen bakardadearen arteko hari ikusezina
Japonian «80-50 arazoaz» hitz egiten dute: etxetik inoiz irten ez diren berrogeita hamar urteko seme-alabak zaintzen dituzten laurogei urteko gurasoak. Nerabeen arazo gisa hasi zena belaunaldi askotako krisi bihurtu da. 2019ko inkesta batek hikikomori egoeran zeuden 40 eta 64 urte bitarteko 613.000 heldu japoniar identifikatu zituen.
Isolamendu sozialak ez ditu adinak bereizten. Mundutik erretiratzen den gazte batek eta bakarrik zahartzen den adineko batek funtsezko zerbait partekatzen dute: ikusezintasuna. Inork ez ditu ikusten, egoerak atzera bueltarik ez duen arte.
Bakardadea ez da Japoniako arazo bat, ezta adinekoen arazo bat ere.
Belaunaldiak, kulturak eta mugak zeharkatzen dituen txertorik gabeko pandemia da. OMEk 2023an aitortu zuen osasun publikoko mundu-krisi gisa.
CuidadIA sortu genuen inork deitzen ez dien pertsonei zer gertatzen zaien ikusi ondoren. Ez dute laguntzarik eskatzen. Bakardadearekin bizitzen ikasten dute, etxeko beste altzari bat balitz bezala.
5 Europari falta zaiona
Datuak, diagnostikoak eta etxeko esku-hartze protokoloak falta dira. Eta, batez ere, deseroso egiten duena ikusteko borondate politikoa falta da: gure gizarteak, bere konektibitate digital guztiarekin, sakonki bakarrik dauden pertsonak sortzen ari direla.
Bakardadea ez da aplikazioekin konpontzen. Benetako presentzia behar du, denboran iraunkorra den entzutea eta esku-hartze goiztiarra, atea denbora luzeegian itxita egon aurretik. Inork deitzen ez dien pertsonak dauden tokian, egiteko lana dago.
Bakarrik bizi den senide adindun bat duzu?
ANAk egunero deitzen du, bere ongizatean aldaketak antzematen ditu eta familiari abisatzen dio zerbait ondo ez badoa.
Jarri gurekin harremanetan →